Аннотация

Кытайда айыл жергесинде социалдык башкаруунун жаңы системасын түзүү үчүн биринчи кезекте айылдык коомдук уюмдардын социалдык башкаруу процессине биргелешип катышуусун камсыз кылуу зарыл. Айылдык коомдук уюмдардын биргелешкен катышуусунун тӛрт мүнӛздүү белгиси бар: 1) уюмдун иш-аракети баалуулуктардын социалдаштырылган критерийлерин жетекчиликке алуусу керек, 2) иш башкаруу процессинде макулдашылган максаттарга ылайык келиши керек, 3) ишке ашырууда башкаруунун демократиялык структурасына ээ болушу керек; уюмдун ыйгарым укуктарын, 4) биргелешкен кызматташуу процессинде ӛз ара пайда кӛрүүгӛ тийиш. Катышуучу моделдин артыкчылыктары, биринчиден, ал айылдык коомдук уюмдарды башкаруунун натыйжалуулугун максималдуу жогорулатууга мүмкүндүк берет; экинчиден, мамлекеттик бийликтин элге кызмат кылуу функциясын андан ары жакшыртууга жардам берет; үчүнчүдӛн, карапайым эл арасындагы демократиянын деңгээлин жогорулатууга мүмкүндүк берет. Катышуучу моделдин артыкчылыктары, биринчиден, ал айылдык коомдук уюмдарды башкаруунун натыйжалуулугун максималдуу жогорулатууга мүмкүндүк берет; экинчиден, мамлекеттик бийликтин элге кызмат кылуу функциясын андан ары жакшыртууга жардам берет; үчүнчүдӛн, карапайым эл арасындагы демократиянын деңгээлин жогорулатууга мүмкүндүк берет

Негизги сөздөр

Айылдык башкаруу, айылдык коомдук уюмдар, биргелешкен катышуу

Колдонулган булактар

  1. Chen, W. (2014). Operation mechanism, strategy and logic of government and nonprofit organization projects: A sociological analysis of government purchase of social work service projects. Journal of Public Administration, 3, 93-105.

  2. Young, D.R. (2000). Alternative models of government-nonprofit sector relations: Theoretical and international perspectives. Nonprofit and Voluntary Sector Quarterly, 29(1), 149-172.

  3. Gidron, B., Kramer, R.M., & Salamon, L.M. (Eds.). (1992). Government and the third sector: Emerging relationships in the welfare state. San Francisco: Jossey-Bass.

  4. Huang, X., & Zhang, D. (2015). Chinese NGOs at the crossroads: Policy choice and development path. Shanghai: Shanghai People’s Publishing House.

  5. Coston, J.M. (1998). A model and typology of government–NGO relationships. Nonprofit and Voluntary Sector Quarterly, 27(3), 358-382.

  6. Jing, Y., & Savas, E.S. (2009). Managing collaborative service delivery: Comparing China and the United States. Public Administration Review, 69(s1), 101-107.

  7. Kim, D., Wang, Y., & Li, J. (2018). Accountability research: Taking Chinese local government as the center. Tianjin: Tianjin People’s Publishing House.

  8. Kramer, R.M., Lang, H., & Stölting, E. (1993). Privatization in four European countries: Comparative studies in government-third sector relationships. New York: M.E. Sharpe.

  9. Najam, A. (2000). The four Cs of third sector-government relations: Cooperation, confrontation, complementarity, and cooptation. Nonprofit Management and Leadership, 10(4), 375-396.

  10. Qiao, D., & Zhang, L. (Eds.). (2015). Cooperation between government and NGOs: Models, mechanisms and strategies. Beijing: Huaxia Publishing House.

  11. Yang, X. (2017). NGOs’ participation in social governance model and its motivation analysis. Administrative Science Forum, 4, 41-46.